Przeprowadzka do dużego miasta , jakim jest Gdańsk, otworzyła moje oczy i umysł na ludzi. Wcześniej, mieszkając w małym mieście, które równie dobrze nazwałabym "wiochą" , codziennie widywałam tych samych ludzi mijających mnie w drodze do szkoły , na autobus , do sklepu. Ciągle te same twarze, które wryły mi się w pamięć i wychodziłam z domu niemalże z pewnością i pewnym przyzwyczajeniem, że je zobaczę. I tak naprawdę , widziałam w ich oczach, że są martwi. Większość z nich nie miała już nic ciekawego do powiedzenia, nie szukała przygód, od lat pracowała w jednym sklepie, nie chciała albo nie myślała o tym, aby się rozwijać, aby czerpać z życia choć kilka procent więcej. Na twarzy mieli wielki napis : rutyna. Poznawałam ich zawsze. Nie mieli o czym rozmawiać, jak tylko o innych ludziach. No, czasami poszerzali ten krąg o rozmowy o swoje przygody łóżkowe, lub o to, jak są zakochani w tym czy tamtej. Z reguły, jeśli chcieli już rozmawiać z Tobą o twoim życiu, to tylko po to, aby napawać się twoimi nieszczęściami i problemami, lub żeby mieć temat do plotek. Ich rozrywkami były imprezy, dzięki którym podnosili swoją wartość. Ciągle marudzili na rząd, prezydenta, burmistrza, na to,że nic się nie dzieje. Mieli wąski zasób wiedzy oraz uparcie trzymali się swoich poglądów, przy czym każde inne zdanie uważali za śmieszne. Czytanie książek było passé, zamartwianie się i płakanie z byle powodu - byleby sobie pomarudzić , jak najbardziej na miejscu. Bycie innym, lub posiadanie własnego zdania było dziwne. Myśleli o każdym swoim kroku i o tym 'co pomyślą inni'. Młodzi ludzie, mający własne, ukształtowane poglądy, byli niezrozumiali.
Nienawidziłam wtedy tych martwych ludzi. Aż do chwili, kiedy zdałam sobie sprawę , że... są martwi.
Oni są nieszczęśliwi, zagubieni. Ograniczeni przez swój umysł. Nie odblokowali jeszcze niektórych szufladek. Nawet nie wiedzą o ich istnieniu. Ja wiem. Wiem, że zdrowe odżywianie , to co innego niż odchudzanie się. Wiem, że nie należy dyskryminować, osądzać, naśmiewać się. Jestem świadoma tego, że mój los leży tylko i wyłącznie w moich rękach, że czas leci, że dzisiaj jest dzień w którym , jak dotąd jestem najstarsza, ale jednocześnie, nie będę już nigdy młodsza. Czerpię z życia garściami. Doceniam, modlę się, cierpię. Przeraża mnie mój cel, który jest tak niemożliwy, że nawet ciężko mi go wyobrazić. Ale nadałam mojemu życiu kierunek. Nawet jeśli przyjdzie czas, że zainteresuję się czymś innym, to będę świadoma , że minione lata były pełne wspaniałych przygód i przeżyć, i dawały mi poczucie spełnienia. Czuję, że jestem wartościowym człowiekiem. Wierzę w ogromną siłę psychologii i staram się ją wykorzystywać na co dzień. I wiecie co? Działa.
Teraz współczuję tym ludziom, którzy nienawidzą swojej pracy, ich światem jest telewizja, a nie podróże, nie sypiają już ze swoimi mężami/żonami, alkohol zagłusza im wstyd, smutek, nie dbają o siebie wcale . Całe życie oglądają komedie romantyczne, bo, choć nigdy nie widzieli żadnego dramatu, lub niszowego filmu, są święcie przekonani , że to nie dla nich. To samo myślą o operze, sushi, drogich skórzanych butach, uśmiechu na twarzy, traktatach filozoficznych i filmach sci-fi. Kupują brukowce i zaczytują się w smutnych ludzkich historiach, aby choć trochę się pocieszyć, że .... inni mają gorzej. Nie lubią tego i tamtego, bo się teraz go nie lubi. I tak sobie wegetują, zależni od wpływów wszystkiego , co masowe. Boże, jakie to musi być straszne.
Z drugiej strony... nieco nimi gardzę . Mają wszystko na wyciągnięcie ręki. To co ich powstrzymuje przed życiem ich marzeń, to wąski umysł, lenistwo i strach przed spełnieniem się tego, czego pragną. Choć bardzo możliwe jest to, że nawet niczego nie pragną. TO jest dopiero smutne.
Jednak cieszy mnie jedna rzecz. Mianowicie to, że w większych miastach jest tego mniej. Po pierwsze codziennie mijam kogoś nowego i nie skupiam się na tym, co się dzieje w jego głowie. Po drugie, wszechobecne stało się czytanie książek w tramwajach i na przystankach, propagowanie zdrowego stylu życia, no i co najważniejsze.. każdy posiada swobodę i wolność do bycia sobą. Naprawdę to widzę w większości osób. Widzę to w oczach, wolności w ubiorze, stylu. Każdy jest odrębną, piękną istotą. Całkiem inną i wyjątkową. Widać , że żyją. Kochają, imprezują, śpią, spełniają marzenia i pragnienia na 100%. To mnie kręci i .. to jest piękne !
Mam głębokie przeczucie, że skoro czytasz bloga o rozwoju, tj. mojego bloga, idąc tym tokiem myślenia - tego posta, nie jesteś martwy. Jeśli jednak uważałeś się za człowieka rozwoju, a teraz uważasz, że pewna część twojego życia obumarła - nie martw się. Ty jesteś autorem powieści pt. "TWOJE ŻYCIE".
Zacznij.
TERAZ.
